"sabahın ikisi, şehir hayaletlere, katillere, uyurgezerlere ait. neredesin, hangi yatakta, hangi rüyada?Ne kadar zaman arayacağım seni ev ev, kapı kapı / ne kadar zaman köşeden köşeye, sokak sokak..sana rastlasam beni görmeden geçerdin, çünkü rüyalarımız tarafından görülmeyiz. aç değilim: bu akşam hayatımı bir türlü hazmedemiyorum. yorgunum: hatırandan yakanı sıyırmak için bütün gece yürüdüm. uykum yok: ölüm için bile iştahım yok. bir sıraya oturmuş, sabahın yaklaşmasıyla kendime rağmen sersemlemiş, seni unutmaya çalıştığımı kendime hatırlatmaktan vazgeçiyorum."
"mutlu olmak ne tatsız olurdu!"
"insan, hayatındaki her büyük olay karşısında bakirdir. acımla nasıl başa çıkacağımı bilmemekten korkuyorum."
"hayatımdan dolayı kimseyi suçlamasınlar."
"yaktığımdan daha büyük ateşlerde yandım… yorgun bir hayvanım, alevden bir kırbaç böğrüme iniyor. şairlerin metaforlarının asıl anlamını buldum. her gece kendi kanımın yangınında uyanıyorum."
Marguerite Yourcenar - Ateşler
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.