yalnız ve solgun oyalanan;
saz kurudu gölden gitti,
ve kuşlar ötmüyor.
ah, keyfini ne kaçırdı senin zırhlı şövalye,
ne diye böyle bitkin ve hüzünlü gözükürsün?
sincabın yem deposu dolu,
ve hasat bitmiştir.
alnında bir zambak görüyorum,
acısı yaş ve ateşi çiy;
ve yanağında solan bir gül
o da çabucak kurumuş.
mead’s de bir leydi’yle tanıştım
çok fazla güzel, bir perinin çocuğu;
saçları uzundu ve ayağı hafif,
ve gözleri vahşiydi onun.
başına çelenk yaptım,
ve bilezikler de, ve mis kokulu bir yer;
bana severmiş gibi baktı,
ve inledi tatlı sesle.
rahvan yürüyen küheylanıma bindirdim,
ve başka hiçbir şey görmedi bütün gün;
yana doğru eğilirdi çünkü, ve şarkı söylerdi
şarkısını perilerin.
lezzetli tatlı kökler buldu bana,
ve vahşi bal, ve ilâhi helvadan çiy;
ve garip lisanda emin dedi ki,
“ben seni gerçek severim.”
peri mağarasına götürdü beni,
ve orda ağladı ve içini çekti çok üzgün,
ve orda onun vahşi, kederli gözlerini kapattım
dört öpücüklerle.
ve orda ninni söyleyip uyuttu beni,
ve orda gördüm rüyayı, ah, başıma üzüntü getiren,
gördüğüm rüyâların en sonuncusuydu
yanında soğuk tepenin.
solgun kralları gördüm, ve prensleri de,
solgun savaşçıları, hepsi ölüm gibi solgundu;
ağlıyorlardı hepsi —“la belle dame sans merci
esir aldı seni!”
açlıktan ölen dudaklarını gördüm akşam karanlığında
iğrenç ikazlarıyla sonuna kadar açılmış,
ve uyandım, ve buldum kendimi burada
yanında soğuk tepenin.
işte bu yüzden konuğum burada,
yalnız ve solgun oyalanarak;
saz kuruyup gölden gitse
ve kuşlar ötmeseler de..."
KEATS
(çeviri: vehbi taşar)
*fransızcada "acımasız güzel kadın" anlamına gelen ve femme fatale gibi, öldüren cazibe gibi şekillerde kullanılan bir kalıp; aynı zamanda ingiliz romantik dönem şairi john keats'in ünlü şiirinin adıdır. bu şiirinde keats, çayırda karşılaştığı bir perinin güzelliğinden büyülenen ve sonra da onun tarafından soğuk bir tepede ölüme terk edilen şövalyeyi etkileyici bir şekilde anlatmaktadır..şiir birkaç değişik ressam tarafından tuvale de aktarılmıştır ..bir yoruma göre acımasız güzel kadın tarafından çoktan öldürülmüş olan ve ruhu öldüğü tepede kalmak üzere lanetlenen bir şövalyenin ağzından yazılmış gotik bir keats şiiridir.. tepede kuş seslerinin duyulmaması, şövalyenin kadın tarafından son kez uykuya yatırılması ve daha sonra silik hatta ölü kadar soluk başka şövalyeleri görmeye başlaması diğer tarafa geçtiğinin ispatıdır .Ben en çok son dörtlükte yer alan dizelere bayıldım. Bu arada Vehbi Taşar tarafından yapılmış bu çeviriyi(tıpkı diğer çevirileri gibi) hiç beğenmediğimi de üzülerek söylemek zorundayım..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.