O gülümsediği için. Gülümseyerek konuştuğu için.
Sakinleşiyordum. O sakin olduğu için.
Artık korkmuyordum.
O bana “Korkma” dediği için.
“Üşüme!” diyen bir annenin sözünü dinler gibi.
Olur, üşümem, diyordum.
“Gerekirse donarak ölürüm ama üşümem!”
#hakan günday
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.