“…bir kurt bir ceylanı kovalıyordu yüreğimde.
ceylan soluk soluğaydı, yorgundu, bitkindi. karların üzerinde akıp giden bir yıldız gibiydi. koşuyordu. koşmak kurtuluş değildi belki, ama bir ümitti. koşmalıydı.
oysa birer namlu ağzıydı kurdun gözleri. avına güvenle yaklaşıyordu. yeni bilenmiş, sedef saplı bıçaklara benziyordu dişleri, bütün dileği et ve kandı.
istese ceylana hemen yetişebilirdi, ama uzasın istiyordu bu koşu, bu bütün damarlarına yayılan sarhoşluk bitmesin istiyordu…”
#Ümit Yaşar Oğuzcan
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.