"Ünlü rus besteci çaykovski, hayatı boyunca yalnız 2 şeye bağlanmıştı: müzik ve yüzünü hiç görmediği sevgilisi madame von meck'ten aldığı mektuplar. çaykovski, cenevre'de tedavideyken bu esrarengiz kadınla mektuplaşmaya başlamıştı. madame von meck, tatlı mektuplarıyla bestecinin maneviyatını düzeltiyordu. Yalnız bir şartı vardı: birbirlerini hiç görmeyecekler, birbirleri hakkında başkalarından da bilgi edinmeye kalkışmayacaklardı.
Fakat günün birinde madame von meck'ten gelen bir mektup bestecinin hayatını bir anda yıkıverdi. kadın artık onunla mektuplaşmak istemediğini yazmıştı "ara sıra beni hatırla" diyordu. çaykovski çılgına dönmüştü...hayatında sevgiyle bağlandığı tek insan ona bunu nasıl yapabilirdi! kağıda kaleme sarıldı, madame von meck'e un bir mektup yazdı.Onun mektupları olmazsa yaşayamayacaktı. çaykovski'nin bu uzun mektubuna madame von meck'in bir komşusu yanıt verdi. herşey bitmişti artık. kadın yazı yazamayacak kadar hasta ve yorgundu.
çaykovski yeni bir eser bestelemeye koyuldu. 6. senfonisini besteliyordu. ölmüş bir dostluğa veda şarkısıydı bu. melodileri o kadar acıklıydı ki, besteci bile üzerinde çalışırken zaman zaman gözyaşlarını tutamıyordu. bu esere hiç kullanılmamış yeni bir ad bulmalıydı: bestecinin çektiği dayanılmaz ızdırabı tek kelimeyle anlatacak bir ad. "trajik senfoni" veyahut "gözyaşları senfonisi". kardeşi, bestecinin imdadına yetişti. esere pathetique (acıklı) senfoni adını koydu. ..çaykovski son eserini bitirdikten sonra hayata gözlerini yummuş, ölümünden 2 hafta sonra eser, dinleyicilerle buluşmuştur".
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.