DÜŞÜNDÜKÇE;DÜŞ OLMUŞ KADIN KENDİ BEDENİNDE..

"..saati hep onbiri gösteren ve hiçbir gün acelesi olmayan hayata. 

Güzel desen güzel değil, çirkinden biraz farklı. Bir adamın düşüne hiç girmemiş kadının kaderinde kaç çizgi uç uca eklenirse o kadar kabullenmiş duygularını yok saymayı.

Sevsen sevilmez ama hep dinler mutsuz sonlarını. Sağına dönüp solunun sızısından uyuyamayan bir geçmişin vücuduna sahip. Zamanla mutlak kavgalar içinde, istediğini vermeyen dünyaya çocuk kadar küsebilmiş. Ne sabaha varmaz denilen geceleri bağlamış güne parmaklarında. Kelimeleri hiç bitmemiş ama hep susmuş. Susmuş bir hikayenin en mutsuz satırında.Dününü, gününü, yarınını uçurmuş kırmızı balonun ipinde.Kimsin dersen cevap vermez; kimse anlamazmış adı sessizlik olan kadını. 

Çocuğun pamuk şeker sevdası gibi sevmiş senin sarı saçlarını. Sevmiş ama cümleleri hep eksik. Rengini hala tam bilmediği gözlerinde unuttuğu bir şey var yaşlılığına dair. ’ Unutamadığın hiç kimseden nefret etme. Sevdiğini hatırladığında kendine batırıyorsun bütün dikenleri ’ dedin diye nefretini bir sana köreltmiş. Yelkenini parçalayan rüzgara hep teşekkür etmiş görevini eksiksiz yapan herkes adına. Başkasıyla uyuduğun her gece içinde dünyanın bulantısı. Sana koşmakla senden kaçmak arasında, arafta senesini devirmiş bir kadın. 

Şarkılar sevmeyi borç bilmiş vedaların üzerine. ’ Bir ben kaldım bir de gölgem ‘dizesini dolamış diline. Herkesi anlayıp bir senin gidişine anlam verememiş. Sen olsan gök gürültüsünü  bile sevecek, hastanelerden korkmayacak gibi. Düşündükçe düş olmuş kadın kendi bedeninde."