"Onunla konuşurken kelimelerimi özenle seçiyorum. Yanlış bir şey söylerim de bir anda kırılır diye korkarak yazıyorum bazen satırlarımı.İnsanlar ve hayat onun canını yaktıkça, hayata dair umudumu kaybediyorum. O hiç kırılmasın istiyorum, onukoruyabileyim. Yaralarını sarabileyim, çözümsüz kaldığında yardım edebileyim istiyorum. Yüzünde hep o emsalsiz gülümseyişi olsun hatta bunun sebebi de ben olayım diyorum. Bazen oturup ona sayfalarca yazmak istiyorum ama onu sıkmaktan da çekiniyorum. Öyle anlarda ”ya onu kaydersem?” düşüncesi sol kaburgamın üzerine oturuyor sanki. O nu düşünürken zaman sanki depar atıyor, saatlerin nasıl geçtiğini anlamıyorum. Zaman dursun istiyorum ya da zaman beni onun kalbine götürsün.."
Edith Piaf/La vie Rose

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.